Emilia Burzyńska z domu Kopff
(żona Piotra Burzyńskiego)


Emilia Burzyńska
(II 1871)

Córka Wiktora Kopffa i Józefy z Grabowskich Kopffowej. Urodzona w Krakowie w 1845 r.(?)  Około 1865 r. wyszła za mąż za Piotra Burzyńskiego, prof. UJ. Była od niego 26 lat młodsza. W 1866 r. urodził się ich pierwszy syn Stanisław Ambroży. Drugie imię odziedziczył po dziadku Ambrożym Grabowskim – znanym księgarzu, wydawcy i miłośniku Krakowa. W trzy lata później urodził się ich młodszy syn Władysław Erazm.

Do 1873 r. Emilia Burzyńska wraz z rodziną mieszkali w Krakowie. W 1873 r. przenieśli się na wieś, do niewielkiego majątku Czechówka niedaleko Zakliczyna.  Po śmierci męża w 1879 r. Emilii pomagał w wychowaniu dzieci ojciec Wiktor Kopff, który był formalnym opiekunem małoletnich Stanisława i Władysława. Nie mogąc podołać obowiązkom wychowania dzieci i administrowania majątkiem, zdecydowała się sprzedać Czechówkę.

Równocześnie, za radą swojego brata Leona Kopffa, zdecydowała się kupić niewielki pensjonat pod nazwą „Wisła” w Krynicy. Leon Kopff był wówczas naczelnym lekarzem uzdrowiska, i w znacznym stopniu pomagał Emilii w prowadzeniu pensjonatu.

Pocztówka z widokiem pensjonatu (1902)

Pensjonat „Wisła” współcześnie (2004)

Tak opisuje „Wisłę” Eleonora z Cerchów Gajzlerowa w swoich wspomnieniach:

"...popularny pensjonat Wisła – własność pani Emilii Burzyńskiej ,wdowy po profesorze Uniwersytetu Jagiellońskiego – położony był trochę bliżej teatru ,również za rzeczką. Willa mała , drewniana ,o schodach wewnątrz budynku bardzo wąskich – całe szczęście ,że nie doszło tam nigdy do paniki. Pensjonat ocieniała ciemna, gęsta zieleń drzew szpilkowych ,dochodziło się do niego przez mostek ,wówczas jeszcze drewniany. Na poręczy siadywała  ukochana papuga właścicielki, Żakometa Darła się zawsze, powtarzając swoje imię .Nie bała się ludzi, była towarzyska i oswojona. W pensjonacie tym zatrzymywała się sama śmietanka, arystokracja ,ziemiaństwo i dorastające panienki z dobrych domów, powierzane pieczy pani profesorowej. Pamiętam panią Burzyńską, siwiutką staruszkę chodzącą po Krynicy w dni upalne, ubraną na biało od stóp po siwe włosy. Dziwili się niektórzy mówiąc :”Staruszka zamiast na czarno , ubiera się na biało. To jakoś nie wypada w tym wieku”. Matce mojej natomiast bardzo podobał się ten strój biały, ładnie harmonizujący z kolorem włosów."

Dowodem są, zachowane po dziś dzień zaproszenia na śluby i inne uroczystości rodzinne, których adresatką była Emilia Burzyńska.  

zaproszenie1.jpg (239157 bytes) zaproszenie 2.jpg (181676 bytes) zaproszenie3.jpg (364064 bytes) zaproszenie4.jpg (243974 bytes)
zaproszenie5.jpg (190019 bytes) zaproszenie6.jpg (250393 bytes) zaproszenie7.jpg (270632 bytes) zaproszenie8.jpg (204993 bytes)
Rosner.jpg (230782 bytes) Siemienski.jpg (181932 bytes) Siemienski2.jpg (151324 bytes) Suchecki.jpg (244917 bytes)

Mając regularne dochody, Emilia starała się pomagać synom. Dzięki temu Władysław mógł zrealizować swoje marzenia i ukończyć studia na Akademii Leśnej w Wiedniu. Pensjonat „Wisła” stał się z czasem miejscem regularnych spotkań rodzinnych. Od wczesnego dzieciństwa bywały tu wnuki Emilii – Anna i Zbigniew.


Emilia w towarzystwie Karola Estreichera (seniora) z rodziną
(ok. 1890r.)

Emilia Burzyńska dożyła sędziwego wieku 72 lat. Zmarła w Krynicy 29.06.1917 r. Została pochowana w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie.

Po jej śmierci, synowie zadecydowali o podziale majątku. Pensjonat został w części sprzedany (Władysław), w części wydzierżawiony (Stanisław) rodzinie Bogdanich. Ich spadkobiercy są właścicielami „Wisły” do dnia dzisiejszego.

 

(Zapis z klepsydry przechowywanej w zbiorach Archiwum UJ)

Emilia z Kopffów Burzyńska, wdowa po prof. UJ przeżywszy lat 72 po długiej a ciężkiej chorobie, opatrzona św. Sakramentami, zasnęła w Panu dnia 29 VI 1917 r. w Krynicy. Zwłoki sprowadzone zostały do Krakowa, gdzie pogrzeb odbędzie się z kaplicy cmentarnej na miejsce wiecznego spoczynku w poniedziałek 2-go lipca b.r. o godz. 5 po południu.


Emilia Kopff jako młoda panna
(2 XI 1862)  


Emilia Burzyńska (1910)  

          


Emilia Burzyńska (ok.1915)  

          

 

 


 

Źródła:

1.      Relacje Heleny Burzyńskiej, Marii Tomków – Szklar, Antoniego Kopffa

2.      Zbiory Antoniego Kopffa (Warszawa)

3.      Eleonora Cerch Gajzlerowa; Tamten Kraków. Tamta Krynica. Kraków 1995

4.      Dokumentacja zachowana w zbiorach p. Dzierżawskich (Krynica)

5.      Archiwum rodzinne w posiadaniu Marii Tomków - Szklar