Tadeusz Stanisław Burzyński
(ur. 13.07.1928 r. w Perehińsku – zm. 31.01.1979 r. we Wrocławiu).

 


Najmłodszy syn Władysława Burzyńskiego (1869-1940) i Heleny Jaźwieckiej (1904-1994). Od 1937 r. mieszkał wraz z rodziną we Lwowie. Tam ukończył szkołę powszechną. 


Tadeusz Burzyński (ok.1940)  

Jako młody chłopiec, wziął czynny udział w Akcji „Burza” na terenie Lwowa (jesień 1944). Pełnił funkcję łącznika w jednym z pododdziałów 14 Pułku Ułanów AK.  

Tadeusz na kolanach matki Heleny (1928). Obok siostra Maria


Mały Tadzio z psem Bryśkiem w Perehińsku (1934)  

Tadeusz z jednym z ulubionych psów (1935)  

 

W 1945 r. wyjechał wraz z matką i siostrą do Krakowa. Ukończył tamtejsze Gimnazjum im. Jana Kochanowskiego. W latach 1946-1949 bez powodzenia ubiegał się o przyjęcie do Wyższej Szkoły Artylerii w Toruniu oraz Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Równocześnie pracował imając się różnych zajęć. Był m.in. pracownikiem socjalnym w krakowskim magistracie. 

 

 

W 1949 r. wstąpił na Wydział Leśnictwa Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Aresztowany w połowie października 1949 r. przez UB, został skazany przez WSO w Krakowie na karę 6 lat pozbawienia wolności, za przynależność do organizacji zamierzającej „obalić ustrój Polski Ludowej przemocą”. Odsiadywał wyrok m.in. we Wronkach, Rawiczu i Sztumie.  Zwolniony w 1954 r. na mocy amnestii. W tym samym czasie przyjechał do Wrocławia, gdzie przeniosły się wcześniej jego matka oraz siostra z mężem i córką. Wkrótce też rozpoczął pracę w charakterze ślusarza w warsztatach Politechniki Wrocławskiej.


Z żoną Marią nad Morskim Okiem (1958)  

 

17 lipca 1957 r. wziął ślub z Marią Panczyj (1928-) – córką przybyłych ze Lwowa repatriantów Izydora i Marii.

W 1958 r. rozpoczął studia dzienne na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej. 


Tadeusz (drugi z lewej) w grupie kolegów z pracy
w Politechnice Wrocławskiej (1956)  

Po narodzinach pierwszego syna Jacka Tadeusza (1959-), powrócił do pracy w warsztatach, przenosząc się na studia wieczorowe. 


Z synem Jackiem (1963)  

W maju 1962 r. urodził się drugi syn Marek Zbigniew. W 1962 r. ukończył studia z dyplomem inżyniera mechanika. W 1965 r. wyjechał na roczne studia podyplomowe w Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Po powrocie do Wrocławia podjął pracę w Miejskim Przedsiębiorstwie Geologicznym  we Wrocławiu, gdzie uczestniczył m.in. w prowadzeniu prac poszukiwawczych ropy i gazu na terenie Dolnego Śląska. 


Inż. Tadeusz Burzyński podczas odwiertów w okolicy Polkowic (1966) 

 

Potem przeszedł do pracy w biurze projektowym MPG, gdzie stworzył lub współtworzył wiele innowacyjnych projektów i wynalazków.  W 1972 r. przeniósł się do biura projektów przedsiębiorstwa „POLTEGOR”, gdzie pracował aż do przedwczesnej śmierci w 1979 r. Tadeusz Burzyński był w latach 70-tych czynnym członkiem ruchu kombatanckiego byłych żołnierzy Armii Krajowej. Za udział w walkach o Lwów otrzymał pamiątkowy Krzyż Armii Krajowej. Był zapalonym historykiem-amatorem, uprawiał turystykę pieszą, rowerową i kajakową. W końcu lat 50-tych należał również do sekcji bokserskiej klubu „Gwardia” we Wrocławiu. Jako kibic, pozostał wierny tej dyscyplinie do końca życia.


Grób Tadeusza Stanisława Burzyńskiego na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu

Wyjaśnienie: na powyższym nagrobku widnieje inna data i miejsce urodzenia, a imię Stanisław jest wymienione w pierwszej kolejności. Cała historia ma swój początek we Lwowie w 1945 r. W tym czasie Tadeusz wstąpił na ochotnika do Armii Polskiej w Lublinie. Jednak, gdy zorientował się w jej „ludowym” charakterze, postanowił zdezerterować. Aby uchronić Tadeusza przed represjami, jego matka namówiła księdza jednej z lwowskich parafii do zmiany metryki urodzenia swojego syna. Odtąd – oficjalnie aż do śmierci – figurował w dokumentach jako Stanisław Tadeusz Burzyński, ur. 08.04.1929 r. we Lwowie.  

 

Galeria fotografii

Tadeusz w stroju skauta (1933) bohaterem notatki w I.K.C. po powrocie Z.Burzyńskiego z zawodów o puchar Gordon-Benetta w Chicago  

 


Tadeusz na tle Mostu Dębnickiego w Krakowie (15.09.1945 r.)

Z żoną Marią w ich wrocławskim mieszkaniu (1969)  


Z żoną Marią i synem Markiem pod
Pomnikiem Króla Sobieskiego w Gdańsku
(1971)  

Źródła:

  1. Relacje: Heleny Burzyńskiej, Marii Tomków-Szklar, Marii Burzyńskiej
  2. Dokumenty archiwum rodzinnego (w posiadaniu autora)